دیماه ۱۴۰۴
شلوغی و هرج و مرج و اغتشاشات تا حد زیادی فروکش کرد . هزینه های سنگینی پرداخته شد . هم وطنان بی گناهی این میان قربانی شدند . سرباز صفر خدمت نظام وظیفه ای که چون خودروی کلانتری تحویلش او بود و میدانست اگر خودرو را ترک کند می بایست پاسخگو شود و لاجرم ترک نکرد و درون خودرو شهید شد . آن پدر که برای تهیه شیر خشک به داروخانه رفته بود و حین خروج ..... ان پرستار که برای اتمام تزریق سرور چند کودک داخل بیمارستان ماند و زنده زنده به آتش کشیده شد .... خب بسیاری دیگر از این موارد .... همگی هم وطنان ما بودند . ما ایرانی هستیم. ما عراقی یا سوری نیستیم که قصی القلب باشیم . چگونه مامور مدافع امنیت را به آتش کشاندند ؟ مساجد را ..... افسوس . صد افسوس ...
اگر معترضان واقعی و مردم حقیقی و عامه و فارغ از هر جناح سیاسی و شهروندان ساده را کنار بگذاریم آنچه باقی می ماند در دو لایه سطح بندی میشود.
اول _ لایه بیرونی وندالیست ها
افرادی که به دنبال تخریبگری هستند . افرادی که به دنبال بر هم زدن نظم اجتماعی و جامعه هستند . که این گروه بیشتر به ارازل و اوباش شبیه هستند . و هدف قالب شان بیشتر اوباش گری و تخلیه عقده ها و امیال سرکوب شده و بیمارگونه ی شان است و بس .
دوم _ هسته داخلی . موساد و عوامل مرتبط مانند تروریست ها
تحریک عموم و گسترش اغتشاشات و خشونت ماموریت این گروه از افراد بود
شهروزبراری صیقلانی
نریمان میرزایی
